اثربخشی آموزش کنترل تکانه بر خودکارآمدی و ابعاد آن در دان شآموزان ADHD دارای نشانههای

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی

2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی

3 استاد گروه روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی

4 استادیار وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی

d_1_4_91_12_1_4

چکیده

هدف این پژوهش، بررسی تأثیر آموزش کنترل تکانه بر خودکارآمدی و ابعاد آن در
بود. این پژوهش به شیوه ی آزمایشی و با طرح پیش ADHD دانش آموزان دارای نشانههای
آزمون- پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل کلی هی دانشآموزان پسر سال-
91 بودند. نمونه ی پژوهش 40 - های دوم و سوم راهنمایی شهرستان دلیجان در سال تحصیلی 90
بود که از میان دانشآموزان شناسایی و به دو گروه آزمایش و ADHD دانشآموز پسر دارای
گواه گمارده شدند. برای جمعآوری دادهها از مصاحبه بالینی، مقیاس تشخیصی کوتاه اختلال
بیشفعالی/کمتوجهی بزرگسالان و مقیاس خودکارآمدی استفاده گردید. نتایج تحلیل واریانس
و افزایش ابعاد ADHD چند متغیری نشان داد که آموزش کنترل تکانه بر کاهش نشانههای
این نتیجه تلویحات مهمی در زمینه آموزش و ارتقای .(P<0/ خودکارآمدی مؤثر بوده است ( 001
بهداشت روانی دان شآموزان دارد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The effectiveness of impulse control training on the selfefficacy of students with ADHD symptoms

نویسندگان [English]

  • S Rajabi 1
  • A Abolghasemi 2
  • M Narimani 3
  • F Ghaemi 4
1 M.A Student of Psychology of Psychology, Department of psychology, University of Mohaghegh Ardabili
2 Associate Professor of Psychology, Department of Psychology, University of Mohaghegh Ardabili
3 Professor of Psychology, University of Mohaghegh Ardabili
چکیده [English]

The purpose of the present research was to examine the effectiveness of
impulse control training on the self-efficacy of students with ADHD
symptoms. This is a experimental study with a pretest/post-test design using
an experimental and a control group. The statistical universe of this research
consisted of all second and third-grade junior high school male students in
Delijan city in the academic year 2011-2012. The sample comprised 40
boys with ADHD who were assigned to the two experimental and control
groups. To collect data, a clinical interview, Adult ADHD Rating Scale-Self
report form and the Self-Efficacy Scale were used. Multivariate analysis of
variance showed that impulse control training significantly decrased ADHD
symptoms and increased domains of self-efficacy in the experimental group
(p<0/001). This finding has important implications as regards the education
and mental health of students.

کلیدواژه‌ها [English]

  • impulse control training
  • ADHD
  • self-efficacy
اشتریزاده، لیلی و علیپور، احمد ( 1381 ). بررسی آموزش خودکنترلی در کودکان دارای اختلال نقص
توجه. پژوهشکده کودکان استثنایی، سازمان آموزش و پرورش استثنایی کشور.
بیگی، پروین ( 1390 ). بررسی اثربخشی آموزشهای شناختی- رفتاری و مهار تهای تنظیم هیجان بر
وضعیت تحصیلی دانشآموزان دارای اضطراب امتحا . ن پایان نامه ی کارشناسی ارشد روان شناسی،
دانشگاه محقق اردبیلی.
سادوک، بنیامین جمیز و سادوک، ویرجینیا آلکوت( 2007 ). خلاصه روا نپزشکی، علوم رفتاری/
روان پزشکی بالینی. ترجمه فرزین رضاعی ( 1388 ). چاپ اول، تهران: انتشارات ارجمند.
صالحی، مهدیه؛ پوشنه، کامبیز و ناظمی، فرزانه ( 1389 ). تأثیر درمان شناختی رفتاری بر ادراک خود
.85-73 ،(8) کودکان با اختلال کاستی توجه- بیش فعالی. تحقیقات روا نشناختی، 2
عرب گل، فریبا؛ حیاتی، مرتضی و حدیده، مائده( 1383 ). شیوع اختلال بیش فعالی و کم توجهی در
.73-78 ،( 1و 2 ) گروهی از دانشجویان. تازههای علوم شناختی، 6
علیزاده، حمید ( 1383 ). اختلال نارسایی توجه/ فزون جنبشی. تهران: انتشارات رشد.
علیزاده، حمید ( 1386 ). اختلال نارسایی توجه/ فزون جنبشی ویژگی ها، ارزیابی و درمان. چاپ دوم، تهران:
انتشارات رشد.
کراتوچویل، توماس و موریس، ریچارد ( 1991 ). روان شناسی بالینی کودک (روشهای درمانگری).
ترجمه محمدرضا نائینیان ( 1381 ). چاپ دوم، تهران: انتشارات رشد.
.( مرادی، علیرضا؛ هاشمی، تورج؛ فرزاد، ولی الله؛ کرامتی، هادی؛ بیرامی، منصور وکاووسیان، جواد ( 1387
مقایسه ی اثر بخشی خودتنظیمی رفتار توجهی، خودتنظیمی رفتار انگیزشی، خود تعلیمی کلامی بر
عملکرد ریاضی و خودکارآمدی تحصیلی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه همراه با بیش فعالی.
.5-15 ،(1) فصلنام هی پژوهش در سلامت روا نشناختی، 2
نور محمدی، فرحناز( 1382 ). تأثیر راهبردهای شناختی و رایانه ای در افزایش خودکارآمدی دانش آموزان
.87-90 ،(8) نادرست نویس. مجل هی علوم روا نشناختی، 2
Alizadeh, H. (2004). Attention Deficit – Hyperactivity disorder. Tehran: Roshd publishing
house.
Bandura, A. (2000). Exercise of human agency through collective efficacy,Curr. Dir,
Psychol, Sci9,75-78.
Barkely, R. A. (2003). ADHD in children, adolescents and adults: Diagnosis, assessment
and treatment. Papers presented at 5 th Annual National ADHD Conference, St, louis,
Mo.
Barkley, R. A. (1997). Advancing age Declining ADHD. American Journal Of
Psychiatry,154,1323-1324.
Barkley, R.A. (1997). Behavioral inhibition, sustained attention and executive functions:
constructing a unifying theory of ADHD. Psychological Bulletin, 121, 65-94.
Barkley, R. A., & Anastopoulos, A. D. (1991). ADHD in adolescents. Journal of Abnormal
Child Psychology, 20, 263-288.
Behpajooh, A., Ghobary Bonab, B., Alizadeh, H. & Hemmati alamdarloo, G. (2007). Impact
of impulse control in impoverment of social skills in students with attention deficit
disorders. Quietly Journal of research institute for exceptional children ,1(1), 1-18.
Biderman, G., Mounteauxm, M., & Mick, E. (2006). Young adult outcome of attentiondeficit
/hyperactivity disorder: Finding in non referredsubjects. American Journal of
Psychiatry,162,1083-1089.
Biederman, J. & Faraone, S.V. (2005). Attention-deficit hyperactivity disorder. Lancet,
366, 237-248.
Caprara, G.V., Giunta, L.D., Eisenberg, N., Gerbino, M., Pastorelli, C., & Tramontano, C.
(2008). Assessing regulatory emotional self-efficacy in three countries. Psychological
Assessment, 20(2), 227–237.
Connerss, C.K., Erhardt, D. & Sparrow, E. (1999). Connerss Adlt ADHD Rating Scales
(CAARS) Tech Nical Manual. N Tonawanda, ny: Multi Health Systems, 431-437.
Daly, B., Creed, T., Xanthopou, M. & Brown, R. (2007). Psychosocial Treatments for Children
with Attention Deficit Hyperactivity Disorder. Neuropsychology Rew, 17, 73-89.
Davids, E. & Gastpar, M. (2005). Attention deficit hyperactivity disorder and borderline
personality disorder. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry, 29, 865-877.
Faigel, H.C. (1995). Attention deficit disorder in college students: facts, fallacies, and
treatment. J Am. Coll. Health, 43(4), 147-55.
Faraone, S.V. & Biederman, J. (2000). Attention deficit hyperactivity disorder in adults:
an overview. Biol Psychiatry, 1, 48(1), 9-20.
Goldstein, S. & Goldstein, M. (1998). Managing attention deficit hyperactivity disorder in
children: A Guide for practitioner (2nd Ed), NY: Wiley.
Groen Yvonne, A., Lambertus, J.M., Mulder, B., Albertus, A., Wijers, B., Ruud, B.,
Minderaa, A., & Monika Althaus, A. (2009). Methylphenidate improves diminished
error and feedback sensitivity in ADHD: An Evoked Heart Rate analysis. Biological
Psychology,82,45–53.
Harris, R., Saddler, B. & Graham, S. (2005). Self-Monitoring of at tention versus Self
monitoring of Academic performance. Effects Among students with ADHD in the
General Education classroom.
Harter, S. (1985). Manual for the self-Perception Profile for Children. Denver: University
of Denver Department of Developmental, Psychology.
Heiman, T. (2005). An examination of relationships of children with and without attentiondeficit/
hyperactivity disorder. School Psychology International, 26, 330-333.
Lee, S. & Hinshaw, S. (2006). Predictors of Adolescent Functioning in Girls with
Attention-Deficit /Hyperactivity Disorder: The Role of Childhood ADHD, conduct
problems. And peer status, Journal of Clinical and Adolescent Psychology, 35(3), 356-
368.
Lewis, M. (2007). A comprehensive textbook of child and adolescent psychiatry.4rd ed,
Lippincott: Williams and Wilkins, 432.
McMenamy, J.M., Perrin, E.C., & Wiser, M. (2005). Agerelated Differences how children
with ADHD understabd their condition: Biological or psychological causality? Applied
Developmental psychology , 26, 111-131.
Muris, T. (2001). A brief questionnaire for measuring self-efficacy in youths. Journal of
Psychopaheology and Behavioral Assessment, 23, 145-149.
Nijmei, J. (2008). Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder and social dysfunctioning.
Clinical Psychology Review, 692-708.
O’ragan, F. (2005). ADHD. Continuum international publishing group, 35-37.
Pary, R., Lewis, S., Matuschka, P.R., Rudzinskiy, P., Safi, M., Lippmann, S. (2002).
Attention deficit disorder in adults. Annals Clinical Psychiatry, 14, 105-111.
Posavac, H.D., Sheridan, M., & Posavac, S. (1999). A cueing procedure to control
impulsivity in children with attention deficit hyperactivity disorder. Journal Behavior
Modification, 23, 234-253.
Poushaneha, K., Ghobari Bonab, B. & Hasanzadeh Namin, F. (2010). Effect of training
impulse control on increase attention of children with attention–deficit/hyperactivity
disorder. Procedia Social and Behavioral Sciences, 5, 983–987.
Purdic, N. (2002). Self–regulation, self–efficacy andhealth behavior change in order adult.
Educational Gerontology, 28, 370-400.
Ramsay, J., & Rostain, N. (2007). Psychosocial Treatments for Attention-Deficit
/Hyperactivity Disorder in Adults: CurrentEducation and Future Direction, professional
psy-chology. Research and Practice, 38(4), 338-346.
Rapport, M.D., & Chung K. (2001). A Conceptual Model of Child Psychopathology:
Implication for Understanding ADHD and Treatment Efficacy. Journal of Clinical
Child Psychology, 34, 48-58.
Silver, L.B. (2000). Attention deficit hyperactivity disorder in adult life. Child Adolsc
Psychiatr Clin N Am, 9(3), 511-23.
Skounti, M., Philalithis, A., Galanakis, E., (2007). Variations in prevalence of ADHD
worldwide. Eur. J. Paediatr, 166, 117–123.
Sperry, L. (1999). Cognitive behavior therapy of DSM-IV disorder. USA: unner/ Mazel.
Teeter, P.A. (1998). Interventions for ADHD: Treatment in Developmental Context. New
York: Guilford Press, 276-319.