دانشگاه محقق اردبیلی روان شناسی مدرسه و آموزشگاه 22520821 14 2 2025 06 22 A comparative study of parental communication, participation, and support for schools in three countries: Türkiye, South Korea, and Iran مطالعه تطبیقی نحوه ارتباط، مشارکت و حمایت والدین از مدارس در سه کشور ترکیه، کره جنوبی و ایران 27 44 4084 10.22098/jsp.2025.17128.6117 FA محمود خروشی دانشجوی دکتری مطالعات برنامه درسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، آذربایجان شرقی، ایران. حمدالله حبیبی دانشیار مدیریت آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، آذربایجان شرقی، ایران. Journal Article 2025 04 06 <strong>Objective:</strong><strong> </strong>Understanding the differences and similarities between countries in the role of parents in school can help policymaker’s model successful experiences. This research is a comparative-analytical study with the aim of the comparative study of the way parents communicate, participate and support schools in three countries: Turkiye, South Korea and Iran.<br /><strong>Methods:</strong><strong> </strong>A qualitative comparative study method was used, utilizing the four-stage Brody approach, namely description, interpretation, juxtaposition, and comparison. Among all the countries in the world, South Korea and Turkiye were selected by researchers as examples for comparison with Iran due to their cultural affinity, relatively high ranking in educational indicators, and greater access to information. The method and tools of data collection are documents and information available in the official databases of these governments, books and publications related to the research topic. The criteria for inclusion in the review were documents that were preferably up-to-date and relevant to the information. Documents published between 2018 and 2023 were selected. To determine internal validity, the accuracy of the documents was evaluated, and to determine external validity, the degree of importance of the documents was evaluated.<br /><strong>Results:</strong> The results show that in Turkiye and South Korea, in general, they give more importance to the education system and schools, and for this reason, schools in these countries are also more in touch with parents. In Iran, while schools play an important role in academic growth and education, their communication with parents is less and, as a result, the benefit of parents' abilities in improving the education system is less. Comparative analysis shows that in Iran, the pattern of communication with parent’s lacks institutional and policy coherence and requires redesigning the communication and partnership structure between home and school.<br /><strong>Conclusion:</strong><strong> </strong>In general, developing interaction between parents and schools and educational institutions requires the development of cultural programs, the development of parent participation programs, the development of interactions with schools, the development of programs to benefit from parents' abilities, and the development of effective parent-school communication. Ultimately, strengthening the role of parents in schools can be an effective step in improving the quality of education, increasing the school's social capital, and developing the country's educational system. <strong>هدف:</strong><strong> </strong>درک تفاوت­ها و شباهت­های میان کشورها در زمینه نقش والدین در مدرسه می­تواند به سیاست­گذاران برای الگوبرداری از تجارب موفق یاری رساند. این پژوهش نوعی مطالعه تطبیقی-تحلیلی با هدف مطالعه تطبیقی نحوه ارتباط، مشارکت و حمایت والدین از مدارس در سه کشور ترکیه، کره جنوبی و ایران است.<br /><strong>روش‌ها:</strong> از روش مطالعه تطبیقی کیفی با بهره­گیری از رویکرد چهارمرحله ای بردی یعنی توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه استفاده شده است. از میان کلیة کشورهای جهان، دو کشور کره جنوبی و ترکیه به لحاظ قرابت فرهنگی و رتبه نسبتا بالا در شاخص­های آموزشی و دسترسی بیشتر به اطلاعات آنها از جانب محققان به عنوان نمونه برای مقایسه با ایران انتخاب شدند. روش و ابزارگردآوری داده ها، اسناد و اطلاعات موجود در پایگاه های اطلاعاتی رسمی این دولت ها، کتاب ها و نشریات مرتبط با موضوع تحقیق است. ملاک ورود منابع به حیطه بررسی اسنادی بود که ترجیحاً به روز بوده و مرتبط با اطلاعات بود. اسنادی انتخاب شدند که در طی سالهای 2018 الی 2023 به چاپ رسیده باشند. برای تعیین اعتبار داخلی، صحت اسناد و برای تعیین اعتبار خارجی، درجة اهمیت اسناد، ارزیابی شد.<br /><strong>یافته‌ها:</strong> نتایج نشان می دهد که در کشورهای ترکیه و کره جنوبی به طور کلی به نظام آموزشی و مدارس بیشتر اهمیت می­دهند و به همین دلیل مدارس نیز در این کشورها بیشتر با اولیا در ارتباط هستند. در ایران، در حالی که مدارس نقش مهمی در رشد علمی و تحصیلات دارند، ارتباط آنها با والدین کمتر است و در نتیجه بهره مندی از توانایی های والدین در بهبود نظام تعلیم و تربیت کم تر است. تحلیل تطبیقی نشان می‌دهد که در ایران، الگوی ارتباط با والدین فاقد انسجام نهادی و سیاستی بوده و نیازمند بازطراحی ساختار ارتباطی و مشارکتی بین خانه و مدرسه است.<br /><strong>نتیجه‌گیری:</strong> به طورکلی، توسعه تعامل بین والدین و مدارس و آموزشگاه­ها، نیاز به توسعه برنامه­های فرهنگی دارد، توسعه برنامه­های مشارکت اولیا، توسعه تعاملات با مدارس، توسعه برنامه­های بهره­مندی از توانایی­های اولیا و توسعه ارتباط موثر والدین با مدارس است. در نهایت، تقویت نقش والدین در مدارس می‌تواند گامی مؤثر در بهبود کیفیت آموزش، افزایش سرمایه اجتماعی مدرسه و توسعه نظام تربیتی کشور باشد. https://jsp.uma.ac.ir/article_4084_53b4df10ea9bbf784b703b4e4f849780.pdf