دانشگاه محقق اردبیلی روان شناسی مدرسه و آموزشگاه 22520821 6 1 2017 05 22 Effectiveness of parent-child interaction therapy on improving sustained attention in students بررسی اثربخشی درمان تعامل والد-کودک در بهبود توجه پایدار دانش‌آموزان 7 25 535 10.22098/jsp.2017.535 FA راضیه ایزدی فرد کارشناس ارشد روان شناسی بالینی ناصر صبحی قراملکی دانشیار گروه روان شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی علی اکبر ارجمندنیا دانشیار گروه روان شناسی، دانشگاه تهران Journal Article 2017 06 18 The aim of the present research was to investigate the effect of parent-child interaction therapy on improving sustained attention in students. This research method is an experimental with pretest-posttest and control group design. The population was all the elementary students of Tehran primary school students in the 92-93 education. Research samples insists of 20 students and their mothers who volunteered to take parting in the study and chose according to random sampling after took identical test (Continuous Performance Test) and then was divided into two experimental and control groups randomly. Experimental group received parent-child interaction therapy in 12 sessions but control group did not receive any intervention. Data was analyzed through covariance analysis (ANCOVA). Research findings indicate that sustained attention of experimental group increased in compare with control group. Parent-child interaction therapy is an effective method for improvement of sustained attention in students. It is recommended that child counselors and psychologists administer parent-child interaction therapy for the improvement the attention of students. پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان اثربخشی درمان تعامل والد-کودک در بهبود توجه پایدار دانش‌آموزان صورت گرفت. روش پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعۀ مورد مطالعه این پژوهش را، تمام دانش‌آموزان پسر مقطع دبستان شهر تهران در سال تحصیلی 93-92 تشکیل داده­اند. نمونه پژوهش شامل 20 نفر از مادران دانش­آموزانی بود که حاضر به شرکت در پژوهش بوده و به شیوۀ نمونه­گیری تصادفی انتخاب شدند و پس از پاسخگویی به آزمون عملکرد پیوسته به­صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شد. مادران دانش­آموزان گروه آزمایشی به مدت 12 جلسه تحت درمان تعامل والد- کودک قرار گرفتند، اما گروه گواه هیچ مداخله­ای دریافت نکرد. داده­ها با استفاده از روش آماری کوواریانس تحلیل شد. نتایج نشان داد که توجه پایدار آزمودنی‌های گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه به­طورمعناداری افزایش یافت. این درمان راهبردی مؤثر برای افزایش توجه کودکان است. بر مبنای نتایج این پژوهش به مشاوران و روان‌شناسان کودک می‌توان پیشنهاد نمود که با استفاده از این روش درمانی در افزایش دامنه توجه و تمرکز دانش­آموزان بکوشند. https://jsp.uma.ac.ir/article_535_410de5742881e38f022b8819b4678238.pdf